ไม่ได้อัพซะนานเลยดองไว้จนเน่า......ติดเกมส์เลยมะมีเวลาเลย อิอิ

 

เมื่อวันที่ 29 ไปงาน Kiss of Death หนุกหนานมากมาย  ได้แผลมาเต็มเลย

กลับบ้านมาเจอ วงเหล้าอีก...โอ้วแม่เจ้า  กรูจะอ๊วกแตก

 

ตื่นเช้ามาแทบลุกไม่ขึ้น  คอกระดิกแทบไม่ได้   ไปอาบน้ำส่องกระจก  เย้ยปากกรูแตกนี้หว่า  ซี่โครงก็เขียว

วันนี้เดิน เป็นหุ่นกระบอกเลย  เวลาคนเรียก  ต้องหันไปทั้งตัว คอหมุนไม่ได้....ทรมารชิหาย  แต่ก็หนุกหนานที่ได้ไป อิอิ

 

จะปีใหม่แล้ว........อะไรที่ไม่ดีก็ทิ้ง ไปกับปีเก่า น๊ะครับ พี่น้องเอ้ยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มะรู้ยังไงกรู คิดยากเลิกบุหรี่.....ก็เลยลองดูว่ากรูจะเลิกได้ไหม

 

วันแรก...มันไม่ได้ทรมาร อะไรนักหน่าหรอก แต่มันต้องสู้กับจิตใจของตัวเองหวะ สู้กับความอยาก  วันแรกทำไม่สำเร็จหวะวันนี้จะเอาอีกที  (เอาชนะใจตัวเอง)

วันนี้วันที่ 2 กำลังจะเริ่มขึ้น......

 

พักนี้เป็นอะไร อารณ์ไม่ค่อยดี เลย เบื่อ เซ็งๆ................เมื่อวารก็โมโห เม้าท์ แมร่ง ติดๆ ขัดๆ อยู๋ได้ กูเลยทุบแมร่งทิ้ง ซะเลย เมาท์พังแล้วกูจะเล่นคอมไงเนี้ย..T_T

อดเล่นเกมส์ไปนานเลย...

 

วันนี้ก็ไปดูวิชาที่จะลงทะเบียนเรียน  ถึปุ๊บฝนตกปับ แมร่งเอ้ยยยยยยยย   กูเปียกอีกแล้ว ยิ่งเป็นหวัดอยุ่ด้วยย  เลยเป็นหนักกว่าเดิมอีก  วันนี้ก็เลยมานั่งทำงานแบบ เอ๋อๆ

ไอจนเจ็บคอไปหมด....ดูบุหรี่ก็ดูดเข้าไป ดูดมันให้ตายเลยยยยยยย

 

 

โอ้ยยยยยย เบื่อ.

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้อัพซะนาน ดองซะเน่าเลย แบบว่าเบื่อๆอ่ะ  ไม่รู้จะเขียนอะไรดีหละ  ชีวิตก่อนหน้านี้ ก็ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก...เฮ้ย คิดแล้วก็เศร้า

 

การแสวงหาความรักที่ออนไลน์อยู่บนโลกไซเบอร์ใบนี้
ไม่ได้ง่ายดายหรือยากลำบาก
ไปกว่าการแสวงหาความรักในโลกแห่งความเป็นจริง
ที่มีผู้คนเดินสวนกันไปมาแม้แต่น้อย

มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากชีวิตจริง
คุณจะบอกได้ในทันที
ที่คุณเดินสวนกับใครสักคน และรู้สึกสะดุดตา
สะดุดความรู้สึกกับใครคนนั้นไหม ว่าคนๆนั้นคือ

คนที่ใช่....คือใครบางคนที่คุณตามหา
หรือคือคนที่คุณมั่นใจว่าจะวางอนาคตไว้ร่วมกับเขา
แน่นอน...หากคุณยังมีเหตุผลเพียงพอ
ที่จะไม่ปล่อยให้อารมณ์อ่อนไหววาบหวามเป็นตัวบงการ
ว่าคนที่คุณคิดว่า เขาอาจจะใช่คนที่คุณรอคอย
คือ คนที่จะร่วมชีวิตกับคุณ
จนกว่าคุณจะได้เรียนรู้
และพิสูจน์คนคนนั้นอย่างชัดเจนเสียก่อน

การแลกเปลี่ยนทางความคิด
กับคนพิเศษที่ออนไลน์มาพบกัน
อาจเริ่มต้นขึ้นอย่างเปิดเผยและง่ายดาย
ความสวยงามของตัวหนังสือที่พิมพ์ส่งมา
อาจมีมนต์ขลังเสียจนทำให้หัวใจของคุณ....
ผูกมัดด้วยจินตนาการงดงามของภาพฝันอุดมคติ
แต่คุณจะด่วนสรุปได้อย่างไรว่า.....
นั่นคือ......ความรัก
จนกว่าคุณจะก้าวออกมาจากโลกแห่งความฝันของคุณ
เพื่อมาพบกับความเป็นจริงที่คนคนนั้นเป็นอยู่

การปล่อยให้ตัวเองผูกพันกับจินตนาการ
มีแต่จะทำให้คุณพบกับความผิดหวังและปวดร้าว
หากภาพฝันนั้นไม่เป็นอย่างที่คุณคิด

ความรักไม่อาจเริ่มต้นระหว่างคนแปลกหน้า
และไม่ว่าคุณจะออนไลน์
คุยกับเขายาวนานนับปี
ด้วยความรู้สึกที่คุ้นเคยเปิดเผยเพียงไร
กำแพงแห่งความแปลกหน้าก็ไม่มีวันพังทลายลง
จนกว่าคุณและเขาจะได้พบกันในโลกแห่งความเป็นจริง

รักแท้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายดายบนโลกสับสนใบนี้
และยิ่งไม่อาจค้นพบได้ง่ายดายในโลกที่มองไม่เห็น
ความรักต้องการการเรียนรู้
และเข้าใจอย่างลึกซึ้งระหว่างคนสองคน
ความรักคือการรู้จัก
เพื่อที่จะยอมรับในตัวตนของกันละกันอย่างแท้จริง

ดังนั้นหากคุณกำลังคิดว่า
คุณมีความรัก หรือเจ็บปวดกับคนพิเศษซักคน
ที่ออนไลน์มาพบกันประจำทุกวัน
ทั้งที่คุณไม่เคยได้ยินเสียง ไม่เคยเห็นหน้า
และไม่เคยจะรับรู้ความจริงว่า
เขาเป็นอย่างไรเมื่อใช้ชีวิตอยู่ในสังคมปกติ
หรือเพียงแต่หลงรักภาพอุดมคติที่ตัวเอง เป็นคนสร้างขึ้นมา
ก็คือการพาเขาก้าวออกมาจากโลกแห่งจินตนาการใบนั้น
เพื่อมาพบกันในชีวิตจริง

จำไว้ว่า..หนึ่งปีที่คุยกัน...ก็ไม่เท่าหนึ่งวันที่ได้พบหน้า
เมื่อคุณพบเขา
คุณจะได้คำตอบกับตัวเองชัดเจนว่า
เขา คือคนที่คุณสมควรเรียนรู้
และรู้สึกพิเศษต่อไปหรือไม่
สีหน้า แววตา และภาษาท่าทางอื่นๆของเขา
คือสิ่งที่จะทำให้คุณรู้ชัดเจนได้มากกว่า...
ตัวหนังสือ ที่อ่อนหวานห่วงใยที่พิมพ์ส่งมา
หรือเสียงทางโทรศัพท์ว่าเขาคือเพื่อนที่จริงใจ
และต้องการผูกมัดกับคุณอย่างจริงจัง
หรือ เพียง แต่ ต้อง การ ให้ คุณ ตก หลุม พราง
ใน การ ใช้ ภาษา เพื่อ ความ สนุก ในเกม
หรือ ผล ประ โยชน์ ทาง อารมณ์
หากคุณรู้ตัวว่าคุณเป็นคนหนึ่งที่อ่อนไหว
เชื่อคนง่าย และมองโลกในแง่ดีเกินไป
ก็จงอย่าใช้ หัวใจในการตัดสิน
และรับรู้ตัวหนังสือที่ผ่านมาทางอินเตอร์เนต
และจงใช้สมองในการอ่านทุกตัวอักษรอย่างมีสติ
อย่าปล่อยให้กับดักของภาษา พันธนาการหัวใจคุณ

แต่ถ้าคุณเป็นคนที่มีเหตุผล
และเท่าทันเกมสนุกในโลกไซเบอร์นี้
จนรู้สึกชินชากับทุกตัวหนังสือทุกตัวที่พิมพ์ส่งมา
ก็ได้โปรดอย่าใช้ตัวหนังสือของคุณ
ตอบกลับไปในสิ่งที่ตัวคุณเองไม่ได้รู้สึกรู้สา
เพราะคนที่ได้อ่านข้อความของคุณ
อาจเป็นเพียงมือใหม่ที่อ่อนไหว
และตกหลุมพรางของถ้อยคำที่คุณใช้ได้ง่ายดาย

To handle yourself, use your head,
To handle others, use your heart.

จงใช้สมองดูแลหัวใจของคุณเอง
และจงใช้หัวใจเพื่อดูแลหัวใจดวงอื่นๆที่ออนไลน์มาพบกับคุณ.....
หากคุณเป็นคนหนึ่งซึ่งกำลังออนไลน์เพือค้นหารักแท้
ก็ขอให้คุณโชคดีและเดินทางในโลกไซเบอร์นี้อย่างปลอดภัย
จนกว่าจะพบใครซักคนที่พร้อมจะก้าวไปในชีวิตจริงกับคุณ
ที่สำคัญ....อย่าลืมระมัดระวังดูแลหัวใจคุณเองให้ดี
ตลอดการเดินทางครั้งนี้ด้วย

ไม่เคยมีใครที่ดีพร้อม
ขอให้เรายอมรับความจริงในข้อนี้
ฉะนั้นการคบหากับใครสักคน
ก็อย่าคาดหวังเสียจนเลิศเลอ
เพราะเขาก็คือมนุษย์ปุถุชนธรรมดาเหมือนกับเรา
ย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสียปะปนอยู่ในตัว
การตั้งความคาดหวังไว้สูง
ก็เหมือนการขีดเส้นวงจำกัดไว้คับแคบ
ซึ่งสักวันเราอาจต้องสูญเสีย
ทั้งความรู้สึกและมิตรภาพ
สุดท้าย...เราก็ไม่อาจจะคบหาใครได้จริงจังเลย
แม้แต่สักคนเดียว

ในที่สุดเงินเดือน เดือนแรกก็ออก......ทำงานรวมๆแล้วได้ 15 วัน ตอนนี้ยังไม่รู้สึกขี้เกียจหวะ  แต่ก็คงอีกไม่นาน อิอิ....ทำงานที่ API ก็หนุกดีได้อะไรใหม่ๆมาเยอะแยะ  ก่อนเงินเดือนออกต้องทำ Big Clean ที่บริษัท มันมากๆขอบอก...ผมไปตั้งแต่ เที่ยงคืน ไปก็เจอเด็ก API เต็มเลยนั่งเล่นเกมส์กัน อยู่....เราก็เลยไปแจมซะเลย  อิอิ

พอพึงเวลา Big Clean ก็ทำๆ เเป็บเดียวก็เสร็จ  ถึงเวลาก็เข้า บริษัท ตอนนี้หละมัน..555+  อาหารเพียบ เครื่องดื่มตรึม  แดกกันเข้าไป แดกอิ่มแล้วมีห่อ 555+

แดกกันไม่นาน ก็ชวนกันไปร้าน 4 ต่อ เอาน้ำอัดลมไปด้วยประมาณ 5 ขวดมั้ง  อิอิ  แดกอิ่มแล้วก็ห่อ.....

 

ไปเล่นเกมส์กันจนถึง 2 ทุ่ม......ลืมไปว่าคืนนี้ต้องเข้างาน  555+  ตายห่าแน่กูทำงานเสร็จหน้าอย่างกะ ศพ....ไม่ไหวก็ต้องมานอน ที่บ้าน

 

รูปข้างเป็นรูป เบเบ้ สุดที่รักถ่ายตอนที่มาบรืษัท น่าร๊าก....จุ๊บๆๆ

 

ไม่ได้เจ็บได้ป่วยซะนาน  วันนี้ก็เลยถือโอกาสป่วยซะหน่อย........ที่จริงเป็นมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วหละทำงานไปหลับไปดีน่ะ ผู้จัดการรอบ ไม่มาเจอ  แต่วันนี้เป็นเอามากเลยอ่ะ ปวดฟันหนักแถมไข้ขึ้นด้วย  แดกอะไรไม่ได้มาตั้งแต่เมื่อวาร ช้อนเข้าปากไม่ได้ เรียกว่าอ้าปากไม่ได้เลยอ่ะ เคี้ยวอะไรไม่ได้เลย  วันนี้นอนโทรมอยู่ที่นอนทั้งวันเลย....ลุกไม่ไหว

ดีหน่อยที่เด็ดแม่ของผมช่างดูแลผมดีเหลือเกิน...ทำโจ๊กมาให้กิน หายามาให้กิน แม่ใส่หมูเยอะๆ แต่กินหมูไม่ได้หวะเคี้ยวไม่ได้เลย  โตเท่าควยแล้วยังให้แม่มาทำให้อีกน้อกู อิอิ..............ไม่อยากคิดเลย  ถ้าเราอยู่คนเดียวจะเป็นยังไงใครจะมาดูแลเราแบบนี้......อยากบอกว่า "รักแม่" ถึงบางทีลูกคนนี้อาจจะทำกิริยาที่ไม่ดีออกไป  ทำให้แม่ไม่สบายใจ  แม่ทีแม่ก็เสียน้ำตาให้กับลูกที่เอาแต่ใจคนนี้...ต่อไปลูกจะทำตัวให้ดีกว่านี้น่ะ...จะไม่ทำให้แม่หนักใจ...สัญญา

 

 

พรุ่งนี้ไปผ่าฟัน...กลัวจัง

ตอนนี้นั่งทำโอที อยู่....น่าเบื่อสาด...

วันนี้มีแข่ง แบ็ทเทิลฟิล อดดูซะงั้นกู...

สแกนนิ้วมือ ที่บริษัทก็ยังไม่ได้ไปซักที........

 

 

ไอ้เวงนี้ก็มานั่ง จู๋จี๋กับแฟน ใกล้กูจ๊าง สาด....

แมร่ง ได้เมียเด็กซะงั้น กูคิดว่าพ่อกับลูก...เก้ากี้ก็เยอะแยะเสือกนั่งตัวเดียวกัน...จูบกันอีกสาด..โอ้ย!! แมร่งซอกคอกันแล้ว...กูจะบ้าตาย   .มันจะเย็ดกันในร้านกูป่าวว๊ะเนี้ย....555+

 

 

ง่วงโว้ย สาด.....คาปูชิโน่ ซักแก้วดีกว่า

 

 

 

ทำงานมาได้  4 วันแล้วเป็นไปได้ด้วยดีไม่เหนื่อยแต่ง่วงหวะ คนเล่นยาว...ไอ้เราก็ไม่มีอะไรทำจะหลับซะงั้น  วันศุกร์นี้ก็จะได้สดแล้ว อยู่คนเดียว เห่อๆๆ  อยู่ร้าน 4 ซะด้วยร้านโคตรใหญ่ คอมมีประมาณ 30 กว่าเครื่อง แล้วยิ่งเป็นวันศุกร์ไม่อยากคิดเลยว่าจะวุ่นวายขนาดไหน ตายห่าแน่กู  555+ ขออย่าเจอไอ้พวกหนีบัตรเล๊ย  เจอทีแมร่งเป็นร้อย ทำเอาเซ็งเลย

 

มีแข่ง DotA ที่ร้านประมาณเดือนสิงหา  อยากไปแข่งบ้างจัง หาทีมอยู่ อิอิ ใครสนก็บอกน่ะ

เดี๋ยวจะไปเป็น ATM ให้ 555+

 

อาทิตย์นี้ไม่มีเรียน สบาย...จะพยายามไม่ขี้เกียจไม่ว่าจะเป็นเรียน หรือ งาน   ก่อนขี้เกียจก็ขอให้ทำงานผ่าน 3 เดือนก่อนเถอะ จะได้ใบผ่านงาน ไม่ได้ฝึกงานที่โรงเรียนอีกครั้ง อิอิ  แอบขี้โกงเล็กๆ ก็เมื่อปิดเทอมเมื่อกี้เขาฝึกงานกัน 3 เดือน เราฝึก 5 วัน เห่อๆๆ ก็ตกสิครับท่าน ย้ายรอบเรียนซะเลย คิดว่าจะจบแมร่งยังตามมาหลอกหลอนอีก กูจะบ้าตาย..

 

เมื่อวารเจอ ฝรั่ง 2 ตัว เฮ้ย..2 คน ฝาแฝดตัวเล็กๆ น่าร๊าก ม๊าก มาก อายุประมาณ 20 อ่ะ  พูดไทยได้ด้วย แต่กูฟังไม่ค่อยรู้เรื่องหวะสอนเขา ตีปังย่า แอบเตะอั๋งด้วย  555+  จับมือฝรั่ง (มือนุ่มๆ อิอิ) เขายิ้มให้อ่ะ.....ไม่รู้ว่าเขาจะชอบเราอ่ะเปล่าน่ะ 555+ คิดไปไกลอีกแล้วกู  ถ้าวันเสาร์เขามาอีก แสดงว่า.......5555+

 

 

พรุ่งนี้เอารายระเอียด WGT มาให้ดูดีกว่า

 

เผื่อ noob and pro ทั้งหลายสนใจกัน อิอิ

เงิน 25000 อ่ะ หุหุ ถ้าได้มาน่ะจะปิดซอยฉลองเลย...

 

 

 

เมื่อวารทำงาน วันแรกที่จริงเขาเรียกตั้งนานแล้วหละ แต่ไม่ไปมัวเครียร์เรื่องที่มันยุ่งๆกับชีวิตอยู่....

คิดว่าจะสบาย คิดผิดอย่างมหันต์ เป็นร้านเกมส์เชิง บริษัท ขั้นตอนการทำงานยุ่งยากเหลือเกิน แต่ก็ดีเราจะได้ฝึกนิสัยเราให้เป็นคนรอบคอบกับคนอื่นบ้าง อดทนให้ได้ 3 เดือนจะได้ใบผ่านงาน แล้วจะไม่ได้ฝึกงานที่โรงเรียนอีก เห่อๆๆ

ไปอยู่ร้านเกมส์ เข้ารอบดึก ง่วงๆก็ง่วงเห็นคนอื่นพาแฟนมาเล่นเกมส์ บางทีผู้หญิงไม่เล่นก็นอนเฝ้า...รักกันจริง..อิจฉาโว้ย...!!!

 

เมื่อเช้ากลับบ้านมา ง่วงจะตายห่า ไม่มีคนเปิดประตูบ้านให้อีก กูว่าแล้วต้องไม่มีคนอยู่ เด็ดแม่ไปเพรชบูรณ์เห็นว่าไปทำบูญกับหมอข้างบ้าน นั่งรออยู่ตั้งนานน้าตัวแสบผมก็ตื่น เห่อๆๆ ดูออกเลยว่าเมื่อคืนเมา....

มาเปิดประตูแล้วกลับไปนอนเฉยเลย..เง้อ  ให้เราเฝ้าร้านซะงั้น ง่วงจะตายอยู่แล้ว นู๋ยังไม่นอนเล๊ย...

วันนี้ลูกค้ามาเอาผ้า 4 คนผมรับตังไป 1300 เห่อๆๆ  อย่าหวังว่าผมจะให้...  ชิ่งซะเลย ในฐานะ ให้เราเฝ้าหน้าร้าน  5555+

ได้ตัง 1300 แล้วปิดหน้าร้าน ไปนอนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว คิดว่าจะนอนซัก ......4-5 ชั่งโมงเพราะว่า บ่าย 2 มีเรียน

ตื่นขึ้นมา ท่มครึ่ง เวงแล้วไงกู ขาดเรียน 4 คาบแล้ว อาทิตย์หน้าไปอาจารย์จะให้เข้าห้องเรียนไหมเนี้ย

 

 

ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วหละ มันมีแต่เรื่องไม่ค่อยดีอ่ะ ไม่อยากเขียน ลืมๆมันไปดีกว่าน้อ...

เอาเป็นว่า วันนี้เป็นวันที่มีวความสุขอีกวันละกัน  (โกหกตัวเองเพื่อให้ตัวเองมีความสุข)

 

 

ไปตามคนที่ไม่ได้รักเราเลย มันเหนื่อยน้อ พึ่งรู้สึก.....ทำอะไรไปก็รู้สึกว่ามันว่างเปล่า

ทั้งที่รู้ฝืนไปก็เหนื่อย

ทั้งที่รู้ว่าทำลงไปมันก็ 0 เปล่า

ทั้งที่รู้ว่ามันต้องเจ็บ แต่ก็ทำ

ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

 

คงต้องหยุดแล้วหละ เหนื่อยและล้าเต็มที หวังว่าซักวันหนึ่งเธอเหนื่อยเธอล้าเธอคงนึกถึงผม และซักวันหนึ่งเธอจะมองเห็นถึงความดีของผม....   ปล่อยให้ฉันตาย..

ผมกับผู้หญิงคนหนึ่งได้เจอกันโดนบังเอิญ ณ ที่แห่งหนึ่งผมลืมไปแล้วหละ  เรารักกัน ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันเรามีความสุขมากๆ เธอเรียนอยู่ ม.6 ณ โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ส่วนผมเรียนอยู่ ปวสปี 2 ฐานะของบ้านเธอดี  ดีมากๆด้วย เข้าขั้นเป็น หมหาเศษฐี เลยอ่ะ  แต่เธอก็ไม่ได้ทำตัวไฮโซ ตามฐานะบ้านของเขาหรอก ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติ ดูไม่ออกเลยว่าเป็นลูกคนรวย เธออ่อนโยน เธอเบาะบาง น่ารักสดใส โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังมีปัญหา    ด้วยเหตุที่บ้านเธอเป็นคนรวย พอกับแม่มัวแต่ทำงานไม่มีเวลาให้เธอ เธอก็เลยดูเหมือนเป็นคนขี้เหงา ขาดความอบอุ่นเรื่องที่เธอขาด ผมก็สมารถเติมให้เธอได้ดี ซะด้วย   เธอกับผมรักกันมาก ถ้าจะให้แยกจากกันคงขาดใจตายแน่ๆ

 

 

วันหนึ่งเธอโทรมาหาผม  แล้วให้ผมไปหาเธอร้องไห้ผมไม่ได้ปลอบเธอ ผมรอให้เธอพร้อมที่จะพูดเอง

แต่ผมก็พอรู้ว่า มันเป็นเรื่องครอบครัวของเธอนั้นหละ  เธอบอกว่าเธอจะมาอยู่บ้างนอก เธออยากให้ผมมาอยู่ด้วย

ผมกลับบ้านไปขอแม่แต่แม่ไม่ยอม แต่ด้วยนิสัยผม ไม่ยอมใครอยู่แล้ว จะเอาอะไรก็ต้องได้ ผมก็เลยหนีไปอยู่กับเธอ

แม่โทรไปฟ้องพ่อไม่ให้ส่งตังให้  แต่พ่อก็ยังรักผมเหมือนเดิม..อิอิ ส่งตังให้ตลอด  ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันตามภาษาหนุ่มสาวก็ต้องมีอะไร นิดๆหน่อยๆ...มันทำให้เรารักกันมากขึ้น ความรู้สึกที่ได้สัมผัสซึ่งกันและกัน มันอบอุ่น มันทำให้จิตใจเราเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก ซึ่งกันและกัน ทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น.......เราสองคนมีความสุขมากในช่วงเวลานั้น

 

 

 

วันหนึ่งผมไปเดินตลาดนัด แถวๆหอพักมีผู้หญิงอายุประมาณ 28-30 มาถามผมว่า"รู้จักคนชื่อแอ๊ดไหม" ผู้หญิงคนนี้แปลกๆแฮะ มันจะมารอบ ฆ่ากูเปล่าว๊ะ ผมก็เลยตอบว่า "ผมนี้หละชื่อ แอ๊ด" ผู้หญิงคนนั้นเลยแนะจำตัวเองว่าเป็น เลขาคุณ    ผมก็เลยตกใจ เขาบอกว่าเขาจะมาตามตัว คุณนู๋ของเขากลับบ้าน ผมบอกว่าผม "ไม่รู้จัก..."

เขาเอาเบอร์โทรสับ คุณ  ให้ผมแล้วก็เช็ค 5 ล้าน แต่ผมไม่เอาเช็ค(หุหุ 5 ล้านไม่เอาครับท่าน..โง่ไหมกู) เขาบอกให้ผมโทรไปหาคุณ   ผมไม่ได้บอกเธอ เรื่องที่เกิดขึ้นในเย็นวันนั้น..............

 

 

คืนนั้นผมก็เลยโทรไปหาคุณ  

เขาบอกว่าให้เลิกยุ่งกับลูกของเขา แล้วเขาก็ร้องไห้อ้อนวอนต่างๆนาๆ ผมก็เริ่มใจอ่อน เพราะเข้าใจความรู้สึกของแม่...

แต่มันก็ขึ้นอยู่กับเธอ ผมไม่สามารถบังคับเธอได้ ผมก็พร้อมที่จะยอมรับถ้าเธอเลือกที่จะไป

นานมากแล้วผมเคยลองถามเธอว่า "ถ้าหากวันหนึ่งเราต้องจากกันไปหละ" เธอไม่ตอบ เธอร้องไห้แล้วเข้ามากอดผม..แล้วก็บอกว่า"ทีหลังอย่าถามแบบนี้อีกน่ะ" จากนั้นมาเรื่อง พวกนี้ก็ไม่ได้อยู่ในหัวผมอีกเลย...

 

 

แต่วันนี้คำถามที่ผมถามเธอไป มันกำลังจะเป็นจริง  เมื่อสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนเกิดขึ้น..  แม่ของเธอพร้อมเลขากับคนติดตามอีก 2 คน เข้าเคาะประตูห้อง....ช่วงเวลานั้นผมรู้สึกกลายเป็นคนขี้ขลาดไปเลย   ผมกลัวที่จะเสียเธอไปโดยที่ผมยังไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจ และผมอายแม่เธอ  ที่ผมพาลูกสาวเขามาอยู่ที่ห้องเล็กๆและอุดอู้แบบนี้ ผมรู้สึกละอายอย่างมาก ผมน้ำตาซึม...แต่ผมก็ปัดน้ำตาออกไปก่อนมันจะหยดลงมาที่แก้มผม ผมไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาผม   ผมปล่อยให้สองแม่ลูกคุยกัน มันเป็นช่วงเวลาที่นานมากที่ผมยืนอยู่ข้างนอก

แต่ที่จริงมันไม่กี่นาทีเอง  ผมแอบมองเข้าไปในช่อง บานเกร็ดที่ขอบหน้าต่าง เธอกับแม่ของเธอร้องไห้แล้วก็กอดกัน

ผมไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกัน   ผมก็ได้แต่นั่งรอ....รอ...รอ....................

 

เธอเปิดประตูออกมาพร้อมกับแม่ของเธอและกระเป๋าใบใหญ่  ใช่แล้วมันเป็นกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอนั้นเอง

ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนอยู่เฉยๆและทำหน้าตาเหมือนคนไม่รู้สึกอะไร แต่หน้าผมร้อนมากๆ ดวงตาผมเริ่มมีน้ำคลอ พอผมกระพริบตา..  ผมก็ไม่สามารถกลั่น น้ำตาที่มันพร้อมจะไหลออกมาได้  ผมร้องไห้ ตอนนี้ผมไม่อายที่จะปล่อยโฮออกมาก  ไม่อายที่จะให้ใครเห็นน้ำตา เธอเดินมาจับมือผมพร้อมกับกอดผม  มือของเธอช่างอุ่นยิ่งนัก ส่วนมือของผมมันชาและเย็นมาก  เธอบอกผมว่า   "......จะมาเยี่ยมบ่อยๆน่ะแอ๊ดไม่ต้องร้องไห้หรอก" เธอปัดน้ำตาออกจากแก้มผมแล้วเธอก็จูบผมทีหนึ่ง แล้วก็เดินจากไปพร้อมรอยน้ำตาของเธอที่มันเปียกที่เสื้อของผม........ ผมสะดุ้งเสียง mp3 ที่ผมเปิดค้างไว้ก่อนผมนอน อิตตาลี ขึ้นน้ำเยอรมัน 1-0 ก่อนหมดเวลาช่วงต่อเวลาพิเศษ  เวงหละสิ....ทั้งหมดที่แท้จริงมันเป็น ฝัน....555+ โอ้ย..กูอยากจะบ้าตาย นู๋ฝันร้ายยยยยยยยยยยยยยยย...55555+ 6666+   77777+ เห่อๆๆๆๆๆๆ

แต่ที่จริงตอนนี้คือ 1-0 และไม่อีกกี้นาที ก่อนหมดเวลา อิตาลีก็ขึ้นนำเป็น 2-0     

เจ้าภาพเยอมันแพ้ไปด้วยสกอ 2-0 เยอรมันตกรอบ....เห่อๆๆ

 

 

 

พักนี้นั่งใจลอยเป็นประจำ .....เป็นห่าอะไรก็ไม่รู้

เหมือนคนหมดอะรายตายอยาก ใจมันหมดความชุ่มชื่น

"ความสุขอยู่ที่ตัวเรา" คำพูดนี้มันก็จริงน่ะ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับสภาวะที่เป็นอยู่ด้วย

ว่าคุณ สามารถทำให้มันมีความสุขได้หรือเปล่า...

 

แต่ตอนนี้มันหมดแรงกระตุ้นหวะ  ยังนึกไม่ออกเลยว่าอะไรจะสามารถมากระตุ้นเราได้

แล้วอะไรหละ อะไรที่เราต้องการในตอนนี้

ตัวผมยังตอบตัวเองไม่ได้ แล้วใครที่จะสามารถหยั่งรู้ผมได้ ตัวผมก็ยังไม่รู้ผมเป็นอะไรกันแน่

หรืออาจเป็นเพราะเราอยู่ในโลกของตัวเองมากเกินไป อยู่ในความคิดที่มันงี่เง่า จินตนาการที่เกินจริง

เมื่อก่อนผมเรียกร้องอย่างมากมายที่จะอยู่ในโลกของผม 

แต่ด้วยจิตใจที่ไม่เข้มแข็งพอ + กับเป็นคนที่เบื่อง่าย + อยากลองอยากรู้ +ไม่ยอมสู้กับปัญหา

แต่ผมกับรับเอาปัญหามาไว้ในตัวผม เป็นเพราะว่าเราสู้มันไม่ได้เราเลยรับมันมาอยู่ด้วยงั้นเหรอ

ไปๆมาๆ ผมก็เลยกลายเป็นคนเจ้าปัญหา เอาแต่ใจ สิ่งที่อยากได้จะพยายามทุกอย่างที่เอามันมา

ไม่ว่าจะด้วย เล่ย์ กล หรือแม้แต่คำพูดอันแสร้ง และความกระล่อนปลิ้นปล้อนของเรา

แต่ผมไม่เคย ไม่เคยเลยที่จะนึกถึงข้างหน้า มีแต่สักว่าจะเอา

"อันนี้กูจะเอา อันนี้กูไม่เอา" ผมไม่รู้สึกตัวว่าผมกลายเป็บแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเริ่มมาได้ยังไง

 

ผมเคยลองนึกทบทวนอยู่หลายครั้ง ได้แต่ก็โทษตัวเอง และคนรอบข้าง ทั้งที่ทุกสิ่งทุกอย่าง

มันเกิดจากผมคนเดี๋ยว ผมสร้างมันขึ้น ผมอยากลองอยากรู้เอง แต่เมื่อเกิดปัญหาผมกลับไม่สู้มัน

แต่ผม อ้าแขนรับมันมาไว้ เมื่อปัญหาหลายเรื่องหลายสิ่งหลายอย่างเข้ามา บวกกับสภาพจิตใจที่มันอ่อนไหวและอ่อนแอ

ทำให้ผมเหนื่อย เหนื่อยเหมือนกับไม่อยากจะไปต่อแล้ว...

 

แต่.....เราจะมาหยุดแค่เรื่องแค่นี้เหรอ (ได้แต่เฝ้าถามตัวเอง)

 

 

 

 

 

 

มาเปิดคอม ทำไมมันเป็น อึดๆแบบนี้ว๊ะ.....ซํกพักรีสตาร์ท ได้กลิ่นไหม้ด้วยหวะ เวงละกู..เข้าวินโดวน์ไม่ได้ ตัดสินใจเกาะครับท่าน เรื้อออกหมด ไม่เห็นรอยไหมซักที่ มองไปเห็นใต้พัดลม cpu   มีเศษดำๆด้วยหวะ เกาะต่อ (ไม่เคยเกาะมาก่อน) กว่าจะออกได้ ฟัดกันตั้งนาน เลยทำความสะอาดมันซะ....เสร็จแล้วประกอบเข้าเหมือนเดิม.............เย็ดโด้!!

เอาเข้าไม่ได้อ่ะ เวงอีกหละกู แล้วกูเอาออกมาไงเนี้ย  ฟัดกันต่อ กว่าจะเข้าได้อีก เห่อๆๆ

ประกอบเสร็จ ลองเปิดเครื่องดู เห่อๆๆ  เข้าวินโดวน์ไม่ได้หวะ สงสัยต้องลงโปรแกรมใหม่...ซวยสิครับท่าน

สิ่งที่สำคัญๆ แมร่งดันอยู่ในไดร์ c หมด หายหมดเลย...กูจะบ้าตาย...

 

รูปก็หายหมดทุกรูป.....เจ้าหญิง ผมไม่เหลือรูปเจ้าหญิงซักรูปแล้วน่ะ ว่างๆ ก็ส่งมาให้ใหม่หน่อยน่ะ....ซิกๆ

ไม่ได้ดูรูปเจ้าหญิง นอนไม่หลับ....อิอิ